ناگهان . . . بــــــــــاران

حرفی از ورای دل

am69 — Mon, 17 Nov 2008 20:38:37 GMT

من از تو هستم ، از وجود تو ...

آن هنگام که روح در پیکرم دمیدی من از تو شدم.

به یاد داری هنگامی که مرا از آسمان عبور دادی و به سوی دنیا روانه کردی و

کوله باری از تمامی صفت های خوب را به من ارزانی داشتی؟

من از نفس تو عشق ، پاک بودن و مهربانی را آموختم

و حس زیبای دوست داشتن را...

همه چیزم از توست از وجود مطلق تو

اما افسوس ... من در دنیای تو چه کردم ؟؟ در قبال تمامی لطف هایت ؟؟

هیچ براستی که هیچ

مهربانی کردی ... ناملایمت کردم ، نعمت دادی ... کفران کردم

فروتنانه و خداوندانه به من عشق آموختی و من بی رحمانه نا حقی کردم.

تو خود مرا آفریدی و جانم را روح بخشیدی.

اما من گاه فراموشم می شود که از کجایم و به کجا خواهم رفت.

حتی گاهی تو را نیز از یاد می برم ، تو و مهربانی هایت را تو و بخشندگی هایت را.

همه چیز و همه چیز را

گاهی دلم برای تو می سوزد ، چه نا حقی ها در حقت می شود.

که چه ناسپاسانی را آفریدی ، که آفریده برترت چگونه ارزشش فراموش کرده .

اما دقیقا همین جا که به مظلومیت حرمتت در بین خلایق فکر می کنم ،

دردی بر رنج هایم می افزاید...

اینکه تو خدایی ، تو در میان این همه مخلوق داری بندگانی که بنده ات هستند.

ولی من چه دارم اگر تو را اطاعت نکنم؟ اگر تو را عبادت نکنم ؟

اگر جز ره تو برگزینم ؟ اگر از درگاهت جدا شوم ؟

آخر ... مرا خدای دیگر کجاست ؟؟؟

دیگر کجا چون تو می یابم ؟ چون تو رحمان ... چون تو صبور

آری چشمان من باید به حال خودم بگرید .

برای تمام نافرمانی هایم ... باید ببارد تا بخشیده شود .

اما یقین دارم حتی آن هنگام که من به یادت نیستم تو به یادم هستی ،

و درست در اوج بی کسی هایم دست پر قدرت و مهربانت را بر شانه هایم حس می کنم .

و این یعنی که هنوز مرا دوست داری !!

از تو سپاسگذارم که همیشه به فکر منی و تحمل می کنی همه بدی هایم را .

امید آنکه هیچ گاه از بارش باران رحمتت بر من مایوس نشوی .

دوست دار تو یک حقیر و شاید بنده

یا ثامن غریب

am69 — Sun, 09 Nov 2008 17:13:18 GMT

از هفته ها مانده به ولادتت در تلاطمم.

در تلاطم نوشتن از تـــو...

از مهربانیت ، از بزرگیت ، از وجود با برکتت.

اما هر بار که قلم به دست گرفتم هیچ بر صفحه سفید کاغذ ننگاشتم.

گویی تمامی کلمات مرا ترک می کردند.

و امشب شب ولادت توست.

و همچنان حرف بر دلم باقی مانده است.

نمی دانم چرا از نوشتن عاجزم ...

تو آن قدر بزرگ و من آن قدر کوچکم که این فاصله ها حریفم شده اند.

می دانم که مرا می بینی و صدایم را می شنوی.

فقط بدان من" دختری بارانی" اهل تو هستم.

از دیار و سرزمین به نامت "مشهـــــد"

و بدان که عاشقت هستم ...

عاشق کویت ،

عاشق حریمت ،

عاشق ضریحت ،

عاشق نامت ،

و دل در گرو پنجره فولادت دارم.

تنها می گویم یا ثامن غریب

مــــــرا دریـــــــــــاب

و طلب کن از پیشگاه خداوند تبارک و تعالی

برای من و برای همه عاشقانت سربلندی

و خیر دنیا و آخرت را...

اگر روزی توانستم قلم به دست دل بدهم و احساسم را به زبان تحریر

درآورم برایت خواهم نوشت تا بدانند تا چه اندازه به کویت دلبسته ام.

یا بن الحسن (عج) تبریک به پیشگاهت ...

تبریک زاد روز ولادت جدت ، همان صاحب دل و دین ما ایرانیان و شیعیان.

ولادتــــش بـر همـگـــان مبـــــارک.

دخترانه

am69 — Fri, 31 Oct 2008 15:49:18 GMT

او تجلی کامل عشق الهی است.

فرشته ایست زیبا که دست خلقت خداوندی با ظرافت آن را آفریده است،

الهه ایست که پروردگار آسمان ها مهربانی را به وجودش هدیه داده،

گلیست حساس که عطر خوشبویش از جانب خدا سرچشمه می گیرد،

و همچون مرواریدی در صدف مصون از بدی هاست،

او یک آفریده است متفاوت با تمامی آفریده ها...

او یک دختــــر است.

دختـــر یعنی ...

برکت و رحمت

شــادی و نــور

و ای دختران تنها خدا شما را لایق این نام دانسته است ،

شاد باش از بابت این همه زیبایی که در سیرت توست،

و اما قدر گل عفاف وجودت را بدان ...

روزی که به حرمت ولادت گلی از گلستان خاندان نبی اکرم (ص)

و کریمه ای از آل الله حضرت فاطمه معصومه (س) و به حرمت پاکیش

به نام دختــــر نام گذاری شده است، بر عموم شیعیان

و بر تمامی دختران زیبا سرشت ایرانی تهنیت باد...

به امید جاودانگی پاکی ها

شهادت

am69 — Wed, 22 Oct 2008 15:05:18 GMT

به یاد شهادت آقا و مولایمان ،

همان پرچم دار مذهب شیعه ،

سرور خوبان و سپید دلان ،

امام جعفر صادق "علیه السلام"

بیرق عزا به دست دل می سپاریم و در خانه کوچک دل

به حرمت مظلومیتش اشک می ریزیم.

و خدا را به وجود پاک هشتمین معصومش قسم می داریم

که ظهور حجتش را نزدیک فرماید و دلهای بی قرارش را قرار بخشد.

به امید ظهور مرد مهربانی ها و تک تجلی نیکی ها

شهـــــادت ...

یک واژه ملموس خداوندی

چه عظمتی در عمق وجودش موج می زند.

واژه ای که دل ها به عظمتش غبطه می خورند و در یادها همیشه نیک می ماند.

خوشا به حال آنان که مخمل سرخ رنگ شهادت جامه شان شد ،

و چه فخری دارد شهیــــد ...

نزد رب جلیل روزی دارد زنده است و بر آدمیان نظاره گر،

شهدا مبشران حیات تازه انسانیت هستند و خود این را مدیون ولایت می دانند،

اگر عشق و محبت حیات را تشکیل می دهد ، شهدا بلندترین واژه حیاتند.

و اگر پرستش منتهای عاشقی ست ، شهید منتهای عشق بازی ست.

و چه زیباست این چنین به وصال معبود شتافتن

خوشـــا آنان که خندیدند و رفتند ...

ای شهید ای آنکه بر کرانه ازلی و ابدی وجود بر نشسته ای...

دستی بر آور و ما قبرستان نشینان عادت را از این منجلاب بیرون کش...

کاروان عشق و ایثار رفت ...

و اکنون ما مانده ایم و امانت او...

و وای بر دل های شوریده ما ...

آه .. آخر چه شده ما را ، که پرچم این چنین بر زمین مانده ؟

آیا به همین زودی باید پلاک های غبار گرفته مفقود الجسدهایمان از گردن غیرت قرو افتد ؟؟

راه کاروان عشق از میان تاریخ ها گذر می کند و هر کس بدین راه لبیک گوید،

از ملازمان کاروان کربلای حسینی ست.

کاش کربلا ما را نیز در جمع کربلاییانش بپذیرد.

ای کاش ما نیز در خیل پاسداران حریم عشق پذیرفته شویم.

بر بند محمل را و بر پا کن علم را آواز ده آواز عشـــاق حـــــرم را

کاش

am69 — Mon, 13 Oct 2008 14:39:18 GMT

کاش...

" صـــاحب"

برسد

این جوانان همه را در ره خویش پیـــر کند.

برای خالق بی همتا

am69 — Mon, 06 Oct 2008 16:05:18 GMT

برای تو مینوسم ، برای تویی که گاهی دلها به معبودیتت شک می کنند.

مهربانم ، خوب می دانم سپهر خداوندیت مأمنی ست گرم برای تمامی مومنانت،

آتش فشان دلهای ما تنها با نام مقدس تو به خروش می افتد.

و ما هر لحظه در جولان عشقت به سر سپاریت زمان میگذرانیم.

یقین داریم که باب مهر تو هر لحظه برایمان گشوده است.

ولی حیف که گاهی دلهای غبار آلود بندگانت چشم بر همه اینها بسته است.

آفریده ی برتر خدا نگریسته ای به خود ؟؟

او آن هنگام که محتاج رحمتت می شود و همه درب های امید به رویش بسته شده است،

در پی گرفتن اذن دخول به حریم امنت می شود و وقتی که راهی نمی یابد،

تو را مقصر این امر می داند خدای من.

آن طور روزها را به گوش سپردن به فرامین نفسش گذرانده است که حجابها برای خود ساخته است،

و اکنون که دیگر دنیا حاجتش را اجابت نمی کند و از جانب پروردگارش نیز حاصلی نمی بیند

چه ناجوانمردانه به خدای خود شک می کند.

ولی بدان که وصال خدا جز فراق دنیا را طلب نمی کند ،

بنده ی ناسپاس خدا در کدامین ساعات زندگیت با خضوعی شکافنده رو به سوی حق نهاده ای ؟

کمی تامل کن،

خدا را در کدامین نقطه داشته هایت گذاشته ای ؟

آیا بر دیوار دلت حک کرده های نام مقدسش را ؟؟

یا به جای عشق ازلی اش به عشق های فانی مجنون گشته ای ؟

لیلای تو کیست ؟

عمرت را غرق در تن بی جان دنیا کرده ای و به جان ابدی بی توجه بوده ای،

و آن هنگام که دنیا رذالتش را برایت نمایان می سازد،

و آن هنگام به پایان می رسی و ساز شادی دنیا دیگر برایت نمی نوازد،

به یادش می افتی به یاد مهربانی و بزرگیش

شب ها را احیا می داری ، روزها با تضرع به درگاهش اشک به دیدگان جاری می کنی.

و اما چه پر توقعی تو ای انسان،

تویی که به دنیا آلوده ای چه زود انتظار اجابت داری،

و هنوز که خواسته ات اجابت نشده به فکر دنیای بعد از اجابتی

و باز غافل از آن که اجابت کننده ات اول و آخر است

این چنین مکن

بگذار مست شوی در میدان عشق بازی پروردگار .

بگذار عشق الهی بر روحت دمیده شود.

بگذار در نقطه پرگار خداوندی تسلیم محض باشی.

دست از سر این دنیای بی رحم بردار.

آخر به که وفا کرد ؟؟ اندیشیده ای ؟؟

بگذار شیرینی وصالش را با تمام وجود حس کنی.

وصال معبود

وصال لیلا ترین لیلی لیلا

بگذار نامت را در جوار نیک نامان خلقت حک کنند.

به نام یک بنده ، یک خدا جوی ، یک انســـان

به نام همانی که برای آفرینشش آفریننده به خود آفرین گفت

و وقتی که دلت به نور حق منور گردد.

و خون سرخ رنگ بندگی در رگ هایت جاری شود.

به آرامش دست می یابی آرامشی ازلی و ابدی،

آنجاست که به خودت ، به نامت و به راهت افتخار می کنی.

و یگانه ی یکتا را بی همتا می خوانی و

با جان و دل از او می خواهی که لحظه ای به حال خودت رهایت نکند

و حال به حرمت محبوبیتت نزد پروردگار

پاداشت ، اجابت خواسته هایت است.

درود بر آنان که بر دنیا پشت کردند و

و به وصال قادر مطلق رسیدند.

امید آنکه ما نیز از مقربین درگاهش شویم.

فطر می آید

am69 — Fri, 26 Sep 2008 13:58:18 GMT

کم کم رمضان غروب می کند و بساطش بر چیده می شود.

ولی همچنان رحمت خدا جاریست. همچنان دلهای مشتاق هر لحظه نوای

یا رب را بر لب می راند و با یاد خدای رمضان زندگی می کند.

رمضان خود را چه شیرین و چه شاد به یمن میلاد گل فاطمه (س) به نیمه رساندیم.

و چه اشکها به حرمت مظلومیت مولایمان علی(ع) ریختیم .

شب های قدر خود را با نوای امید بخش الهـــی العفو گذراندیم ،

با امید به آنکه خدای علی (ع) ندایمان را می شنود و پاسخ می گوید.

و سپید گشت لوح دلهایمان به واسطه غفران پرودگار در احیای قدر.

چه امیدی بر دلهایمان غلبه می کرد آن هنگام که حس می کردیم خدای عالمیان به نوای

این بنده گنه کار و حقیر گوش می سپارد و با آوای الهی العفو تبرئه اش می کند.

و آنجا بودکه دعا می کردی خداوند بار دیگر نیز عظمت رمضانش را برایت نمایان سازد.

و وقتی قرآنش، همان معجزه پیامبرت را بر سر می گذاری

و در زیر سایه اش برای هر حاجتت او را ده مرتبه به آبرو داران درگاهش قسم می دهی،

حس اینکه او می شنود و اجابت می کند چه شادی آور است...

و آنجاست که به این باور می رسی که:

حَسبــــی الله .... بس است مرا خدا

و بعد از این قدرهای پر از سر و راز رو به سوی فطــــر می نهی ،

و درصبح دل انگیزش با هم پیمانان دینی ات یک صدا و یک دل

اینگونه خدای رمضان را سزاوار می خوانی:

اللهُمَّ اهلَ الکِبریاء وَ العَظمهِ وَ اهلَ الجُودِ و الجبَروت ،

وَ اهلَ العَفو وَ الرَحمَه ، و اهلَ التَقوی وَ المَغفرَه ...

و در آخر بانگ بر می آوری :

اللهُِمَّ إنّی أسئلکَ خَیرَ ما سَئلکَ عِبادُکَّ الصالِحُون ،

وَ أعُوذبکَ مِمَّا استَعاذَ مِنهُ عِبادُکَ الصالَحُون.

و عیش را با این خواسته بر خود تمام می کنی و

اینگونه با خاطری آسوده و ضمیری پاک و زلال و با شور الهی و

رحمت خداوندی و به امید پروردگار زیبایی ها عید رمضان را آغاز می کنی.

تا سال بعدی و رمضان بعدی ...

و در دل زمزمه می کنی :

عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت

صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت

پیشاپیش عید سعید فطر ، عید ثبات خوبی ها

و تجلی پاکی ها و شور مهــــربانی ها

بر تک تک دلهای مشتاق و عاشق معبود

و بر همه منتظران صاحبش تهنیت باد.

علی(ع) و یتیمان کوفه

am69 — Fri, 19 Sep 2008 10:45:18 GMT

پدر یتیمان مثل همیشه و هر شب به سوی کوچه های شهر رهسپارمی شود.

و برای طفلان بی نوا نان و طعام می برد . و باز دلهای کودکان گرسنه به دست او شاد می گردند .

او مردیست نیکو سرشت که برای طفلان بی پدر کوفه پدری بردبار و مهربان است.

او شبانه پشت درب های شهرنشینان کوفه غذا می گذارد تا مبادا کسی گرسنه سر بر بالین بگذارد.

این مرد رئوف حاکم کوفه و امام اول شیعیانش است .

چند روزیست که از رمضان خدا می گذرد ، وقت سحر است .

مرد مهربان کوفه راونه مسجد می شود .اما همه چیز طور دیگریست .

دلها بی امان می تپد ، زمین و آسمان از هم گسیخته اند ، آرام و قرار نیست

ستارگان کدر شده اند و ماه به سختی می تابد .

پدر در را باز می کند، گوشه ای از لباسش به در می گیرد . حتی در نیز به نرفتن التماسش می کند.

اما پدر می گذرد . مرغابی ها سرکنده و دگرگون راه پدر را سد می کنند

... و باز هم پدر می رود.

تلاش ها همه برای آنکه پدر برای نماز صبح به مسجد نرود بیهوده بود .

جوانمرد کوچه های کوفه را یک به یک می گذراند ، اکنون وارد می شود ،

به سراغ محراب نماز می رود و جماعتی درود گویان به پشت سرش قامت می بندند.

و او میل به اقامه نماز صبح دارد .

امام تکبیر می گوید و نماز را آغاز می کند ، به سجده می رود....

ناگاه زمان از حرکت می ایستد ، نفس ها در سینه حبس می شود ، و گوش ها صدای ضربه یک

شمشیر را می شنود و بعد از آن ...... :

فُزتُ بربِّ الکَعبه

این جمله را پدر گفت.

و حال چشم ها جسم خون آلود مردی را میان محراب نماز می بینند . اما دیگر چه سود...

هم همه ای در شهر به پا می شود . پدر را به سرایش می برند .

فرزندان به گردش جمع شده اند و به پهنای صورت اشک می ریزند .

و بی امان از خدا طلب شفا می کنند .

بیرون در کودکان یتیم در بهتی نا تمام و با چشمانی اشک آلود و با ظرف های شیر

در دست چشم به در دوخته اند

و همچنان منتظر خبری از پدر ...

پدر به فرزندان وصیت می کند و از آنها چیزی جز صلح با ضاربش را طلب نمی کند.

و آنها تنها سکوت می کنند.

اولین شب می گذرد و پدر همچنان در بستر است و چشم های عاشقانش همچنان گریان ...

دومین شب درد آور نیز به پایان می رسد و پدر ....

و اکنون سومین شب برای پدر و فرزندان فرا می رسد و اما چه شوم و چه شوم تر از قبل ...

ناگهان به گوش طفلان بی قرار کوچه های شهر صدای های های گریه ای به گوش می رسد .

دل ها مضطرب تر و دیده ها بارانی تر می شود .

خبر می آورند ...

پدر رفـــــــــــــت

و چه دردناک است این خبر . خبر آنکه دیگر پدر حسنین و زینبین سفر کرده است .

خبر آنکه یتیمان شهر یتیم تر می شوند.

و خبر آنکه دیگر بوی عدالت در کوفه به مشام نخواهد رسید.

آری کوفه پدر یتیمان و حاکم عادلش را برای همیشه از دست داد.

دیگر برای کوفه چه ماند ؟!؟ و دیگر این کوفه بی پدر کوفه نمی شود .

امام و حاکم کوفه ، مرد بی مثال عرب ، سرور تمامی مومنان

علی بن ابی طالب (ع)

به دیدار معبودش شتافت و چه سخت دلها را به غم کده ای تبدیل کرد .

اما راهش ، یادش ، همیشه با شیعیانش مانده است

و همیشه دستان پر توان علی (ع) با ماست .

علی (ع) همیشه زنده است . علی (ع) را خدا زنده نگه می دارد .

تا دنیا دنیاست علی (ع) ، علی (ع) باقی می ماند .

و اما ننگ بر تو ای کوفه ، ای شهر بی رحم که چه بد کردی به علی (ع) و آل او ،

و چه طور آغشته گشت دستانت به خون پاک فرزندان رسول خدا .

آه کوفه تو اگر عادل بودی فرق عدالت نمی شکافتی ...

نفرین بر تو باد کوفه ای شهر ظلم ...

السلام علیک یا حسن بن علی (ع)

am69 — Mon, 15 Sep 2008 21:23:35 GMT

آسمان آبی است...

خورشید به گرمی می درخشد.

فضا بوی عطر دلبر می دهد

ملائکه تکبیر گویان بر سر خلائق گل می فشانند.

دل ها شاد است

خبر از جشن و شادمانی است

می گویند در بیت علی (ع)شادی غوغا کرده است.

گویا گلی شکفته است ...

آری خبر همین است

چشم ها به جمال اولین مولود علی (ع) و فاطمه (س) منور شده است.

خداوند به آنها فرزند عطا کرده است

خنده از لبان نبی اکرم محو نمی شود

وای ..... عجب شوری به پاست

دلهای عاشقان یکصدا نام اهورایی اش را بر زبان می رانند:

حســـــــــن

و اینجاست که خدا به پاس نوشکوفه بوستان علی(ع) رمضان را نور باران می کند.

و شوری بی مثال بر دلها می نهد

پس تهنیت باد بر عاشقانش

سالروز ولادت با سعادت و پر برکت

امام حســــــن مجتبــــــی (ع)

انتظــــار

am69 — Sat, 13 Sep 2008 15:48:18 GMT

اگر بخواهم آنچه در اندیشه دارم به زبان تحریر در بیاورم کتابها می شود...

ولی آنچه که در دل دارم چند کلمه ای بیش نمی شود ...

پیک مهربان خالقم عاشقانه در انتظارت هستم.

از میان کوچه پس کوچه های قلبم گذرمی کردم و هر چه می کوشیدم نمی توانستم

ریزش قطرات سرخ رنگ جدایی را که گرم و آرام بر گونه های احساسم میچکید ،

نادیده بگیرم .

گلبرگ دیگری از گل زندگیم آهسته و با چشمانی منتظر پژمرده می شود و

می رود تا بر زمین سرد و تیره بی رحم این دنیا نقش انتظار را حک کند .

اما چشمان عاشق خستگی ناپذیرم همیشه به جاده انتظارت دیده دوخته است .

تا بیایی ای اختر فروزان تا آسمان هستی را درخشان کنی.

تو آن گلی هستی که حیات را با رایحه جان بخش و مستی آور

خود غرق نشاط و خوشی می کنی.

آن فرشته ای هستی که در دلهای مشتاق عاشقانت آشیانه می کنی.

جهان با همه وسعتش بر مدار تو می چرخد و تو جوهر هستی و آینه سراپا نمای یزدانی.

مولایم مهرت چون آتش ملایم و گرمی بخشی از کانون دلم سر بر کشیده

و تمامی وجودم را فرا گرفته است.

و می دانم روزی که محبت از قلب ها بیرون برود و خورشید زندگی تاریک و سیاه شود

و آن هنگام که عالم به غمکده ای تبدیل شود و ساحل مواج مهربانی بی حرکت

و خاموش گردد ... تو خواهی آمد

و تا آن زیبا ترین لحظه حضور فرمانروای دل و دینمان چیزی باقی نمانده است.

پس بیایید به انتظار ننشینیم به انتظار بایستیم که او خواهد آمد...